Kiedy przyjmować, że beton jest zarysowany, a kiedy niezarysowany?
Zgodnie z punktem 4.7 aktualnej normy EN 1992-4:2018 projektant powinien określić stan betonu. Zawsze możliwe jest, aby przyjąć beton w stanie zarysowanym – jest to założenie zachowawcze, minimalizujące ilość obliczeń. Aby traktować beton jako niezarysowany, należy wykazać, że w stanie granicznym użytkowalności, pod wpływem charakterystycznej kombinacji obciążeń, na całej długości zakotwienia spełnione jest następuję równanie (naprężenia ściskające wstawić należy ze znakiem ujemnym):
gdzie:
σL - naprężenia w betonie wywołane siłami zewnętrznymi;
σR - naprężenia w betonie wywołane skrępowaniem wewnętrznym (np. skurcz betonu) lub zewnętrznym (wywołanym np. przemieszczeniem podpór lub wahaniami temperatury). Przy braku dokładniejszych obliczeń przyjąć można σR = 3N/mm2;
σadm – dopuszczalne naprężenie rozciągające w betonie niezarysowanym. Wartością zalecaną jest σadm = 0.